Alice Rohrwacher'in yönettiği 2018 yapımı Happy as Lazzaro (Lazzaro felice), dram, fantastik ve gizem unsurlarını harmanlayarak izleyiciyi sarsan bir sinema deneyimi sunuyor. Film, İtalya'nın kırsalında, bir tütün baronesi tarafından acımasızca sömürülen bir köy topluluğunda geçiyor. Başkahramanımız Lazzaro, saf iyilik ve sınırsız naiflikle dolu, neredeyse meleksi bir köylü gençtir. Onun bu masumiyeti, etrafındaki her türlü haksızlık ve aldatmacayla tezat oluşturarak filmin kalbini oluşturuyor.

Adriano Tardiolo'nun ilk kez kamera karşısına geçtiği performansı, Lazzaro karakterine inanılmaz bir içtenlik ve dokunaklılık katıyor. Karakterin sessiz, gözlemci ve saf halini o kadar ikna edici yansıtıyor ki, izleyici onunla derin bir bağ kuruyor. Nicoletta Braschi'nin canlandırdığı Marchesa Alfonsina de Luna ise acımasız sömürü düzeninin simgesi olarak karşımıza çıkıyor. Rohrwacher'in yönetmenliği, gerçekçi ve büyülü gerçekçilik arasında gidip gelen, şiirsel ve hipnotik bir görsel dil yaratıyor. Film, zaman ve mekan algısını ustaca bükerek, sosyal eşitsizlik, sınıf ayrımı, modernite ve insan doğasına dair güçlü sorgulamalara kapı aralıyor.

Happy as Lazzaro, sadece bir hikaye anlatmıyor; bir duygu durumu, bir atmosfer sunuyor. Cannes'da En İyi Senaryo ödülü alan film, izleyiciyi Lazzaro'nun saf iyiliği ve trajik yolculuğu üzerinden derin düşüncelere sevk ediyor. İtalyan sinemasının bu özgün ve etkileyici eserini, insanlık hallerine farklı bir pencereden bakmak isteyen herkes mutlaka izlemeli. 128 dakikalık bu sinema şöleni, unutulması zor karakterler ve sahnelerle hafızalara kazınıyor.