Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı Last Tango in Paris, sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, karısının intiharıyla sarsılan orta yaşlı Amerikalı Paul (Marlon Brando) ile genç ve nişanlı Parisli Jeanne (Maria Schneider) arasında geçen tutkulu, anonim ve kuralsız bir ilişkiyi anlatır. İkili, Paris'te rastlantı sonucu buldukları boş bir dairede, kimliklerini gizleyerek sadece fiziksel arzuya dayalı bir birliktelik kurmaya çalışır. Paul, bu ilişkinin dış dünyadan ve duygusal bağlardan tamamen izole kalmasında ısrarcıdır.

Marlon Brando, Paul karakterine derin bir yas, öfke ve kırılganlık katarken, performansı sinema oyunculuğunda bir dönüm noktası kabul edilir. Maria Schneider ise Jeanne'in masumiyet, merak ve isyan dolu yolculuğunu ince bir dokunuşla yansıtır. Bertolucci'nin kamerası, Paris'in melankolik atmosferini, karakterlerin içsel çatışmalarıyla mükemmel bir şekilde birleştirir. Vittorio Storaro'nun görüntü yönetmenliği, her kareyi bir tablo gibi işler.

Film, yalnızlık, yas, cinsellik ve özgürlük arayışı gibi evrensel temaları cesurca ele alır. Seyirciyi, geleneksel aşk anlatılarının ötesine geçen, rahatsız edici ama dürüst bir psikolojik yolculuğa davet eder. Last Tango in Paris, sadece bir film değil, insan ruhunun karanlık dehlizlerine yapılan bir keşiftir. Sinema dilini zorlayan anlatımı ve unutulmaz performanslarıyla, olgun izleyicilere hitap eden ve üzerine uzun uzun düşündüren bir başyapıttır. Döneminin tabularını yıkan bu klasik, günümüzde de gücünden ve etkisinden hiçbir şey kaybetmemiştir.