Tamara Jenkins'in yazıp yönettiği 2018 yapımı Private Life, New York'ta yaşayan yazar Rachel (Kathryn Hahn) ve tiyatro yönetmeni eşi Richard'ın (Paul Giamatti) çocuk sahibi olma mücadelesini samimi ve incelikli bir dille anlatıyor. Orta yaş çift, defalarca denenen başarısız doğurganlık tedavileri, evlat edinme süreçleri ve son çare olarak gördükleri yumurta bağışı yolculuğunda hem bedensel hem de duygusal olarak tükenmişlik noktasına gelir. Film, modern çağın bu karmaşık ve yıpratıcı sürecini, melodramaya kaçmadan, mizah ve hassasiyet dengesini koruyarak işliyor.

Kathryn Hahn ve Paul Giamatti'nin performansları filmin belkemiğini oluşturuyor. Hahn, umut, hayal kırıklığı ve yorgunluğu aynı anda yansıtabildiği Rachel karakteriyle unutulmaz bir oyunculuk sergilerken, Giamatti de Richard'ın saklı kırılganlığını ve sabrını mükemmel bir şekilde yansıtıyor. Çiftin üniversite öğrencisi üvey yeğeni Sadie (Kayli Carter) de hikayeye dahil olunca, aile, fedakarlık ve nesiller arası ilişkilerin sınırları da sorgulanmaya başlıyor.

Private Life izlemek için birçok neden var. Yalnızca doğurganlık sorunlarını değil, bir ilişkinin bu zorlu sınav karşısında nasıl şekillendiğini, sanatçı olma kaygılarını ve 'normallik' baskısını derinlemesine ele alıyor. Jenkins'in senaryosu, karakterlerin iç dünyalarını o kadar gerçekçi yansıtıyor ki, izleyici kendini onların yerine koymaktan alıkoyamıyor. Görsel olarak sade ama etkileyici olan film, New York'un soğuk atmosferi ile karakterlerin sıcak ancak gergin ev içi yaşamı arasında güzel bir tezat oluşturuyor. Dokunaklı, komik ve son derece insani bu hikaye, aile kurmanın tek bir yolu olmadığını ve yolculuğun kendisinin ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor.